Extreme Logging

De oud-leerlingenvereniging van mijn zeevaartschool in Delfzijl had een reünie annex jaarvergadering. Dat is om en om in de stad Groningen of in Delfzijl. Delfzijl wordt wat drukker bezocht omdat dat aan de haven is en we dan als "watermensen" wat hebben om over te kletsen. Velen zijn de 60 al gepasseerd maar sommigen varen ook nog. Dus verhalen over plaatsen om te laden, veiligheidsmaatregelen in Amerika, spuiten in bovenste buitenste bilkwardanten een kleine week na het verlaten van de haven, genieten en lachen valt er genoeg.
Meestal ben ik de jongste. Meestal ben ik de enige vrouw die leerling is geweest. Meestal hebben we desondanks een hoop lol. Want zeg nou zelf, praten over varen verveelt toch nooit. Na een uur of 4 en veel capucijners, uien, een biertje (of twee) en een hoop ervaringen van anderen rijker was ik blij dat ik op de fiets was gegaan.

Zondagmorgen stond in het teken van de herfstkap in Langweer. De wilg onderging zijn driejarige snoei, de boot onderging een flinke koelwaterbehandeling en wij een dag buiten. Heerlijk.

spaarlamp

De bon lag al een tijdje in het postmandje. Maar het gebrek aan zin om mijn financiën even te doen hield mij ook tegen de lamp op te halen. Twee dagen voor de einddatum heb ik moed verzameld, rekeningen betaald en mocht de lamp eindelijk in een fitting in ons huis.
Het doel is niet helemaal bereikt. Op twee lampen na heb ik in huis helemaal geen conventionele lampen. Dus heb ik een spaarlamp vervangen door de nieuwe led lamp.
Behalve dat we in het hele huis nu minder stroom verbruiken is het idee ook nog goed voor onze moeder aarde. Wat mij dan ook dwars zit is de rest van de wereld. De industrie die geen bewegingsmelders gebruikt en de peertjes gewoon de hele nacht laat branden. De peertjes niet vervangt door iets energiezuinigers. Gebouwen die volledig verlicht zijn voor niets.
Al die kilowatts die wij als "zuinigerds" met elkaar besparen worden door anderen in steeds ruimere mate opgemaakt.

Op dreef

De Beurtveer en de Strontrace zijn weer van start gegaan
Ik lag aan het einde van het Soal plaatjes te schieten
Maar vooral uit de wind en in de zon te genieten van het schouwspel

Deze schipper was de kleurrijkste

Samen onder het zeil door kijken

Wie de kleine taak niet eert is de grote niet weerd

De laatste hand aan de kluiver voor het hijsen

Ouderwets was drogen aan een lijn, wie doet dat nou nog

Goed doel

En als ik dan eens een keer zou twijfelen waarom ik deze boot heb gekocht...
Dan is die onzekerheid bij deze aanblik snel weer weggenomen.

Vriendelijk

Eigenlijk heb ik pas heel laat leren autorijden. Ik was 24. En dus heb ik heel wat bussen en treinen van binnen gezien, tenminste als ik de binnenkant van mijn ogen niet aan het bekijken was. Lijn 41 naar Groningen, instappen achter het huis van mijn ouders, uitstappen op het Zuiderdiep. De Wadloper naar Groningen en later naar Harlingen om te varen, instappen achter mijn flat aan de Palissadestraat (moest ik wel over het hek en over het spoor, maar toen vond ik dat niet gevaarlijk).
Lijn 41 stond voor de terugweg altijd al klaar bij het busstation naast Ome Loeks, dan kon je er alvast in gaan zitten, na 10 minuten kwam de chauffeur de rittenkaart en later de strippenkaart afstempelen (is dat ding al zo oud?).
Als ik met de trein ging mocht ik, en mag ik nog steeds, van mijzelf een stripalbum kopen. Alleen dan, want anders koop ik er te veel. Ik zet er altijd in welke datum het is en welke reis ik maak en waarom. Leuk om zo nu en dan te lezen. "10 juni 1988 Delfzijl, Harlingen varen op de Navigator"
En toch kan ik mij niet herinneren dat het normaal was om bij het verlaten van de bus de chauffeur te bedanken, of te groeten. Volgens mij ging je er gewoon uit.
Het valt me nu op, dat, wie er ook uit de bus stapt, altijd:"hoi" "doei" "bedankt" "eui" de botste reiziger groet.
Ik ben daar blij om. De wereld is zo gek nog niet in deze tijd!

Paniek

Blinde paniek in het friese busland, overal hangen folders en de chipkaart wordt overal gepromoot. Niemand heb ik er nog gebruik van zien maken, en na het onderzoek van vanmiddag verbaast mij dat niets.
Ik ben nogal van de automatisering, sorry maar ik vind het gewoon leuk als dat soort dingen het doen, je stelt wat dingen in en opeens hoef je niet meer 5 minuten voor sluitingstijd naar de super of het postkantoor om een strippenkaart te kopen. De oorzaak waarom ik altijd te laat ben met het kopen is tweeledig, één, ik ben een nogal vergeetachtig typ als het om dit soort dingen gaat en twee, ik kom bij het postkantoor pas na sluitingstijd in Workum aan, bij de super denk ik meestal aan eten en wasmiddel en niet aan de kaart.
Dus als het saldo automatisch wordt aangevuld als het onder de €5,-- komt vind ik dat lekker. Maar na al het computerinstellen moet er nog wat gebeuren, ik moet lijfelijk iets activeren en dat kan niet in Friesland. Tenminste niemand weet waar. De buschauffeur niet, Connexxion niet, de OV chipkaart stelde voor dat ik naar Amsterdam kwam om hem te activeren. Of dat bij mijn postcode in de buurt was misschien, kon ik niet een keer met de auto?
Natuurlijk kan het wel, natuurlijk is er iemand die denkt, hoe kan ze dat nou missen, natuurlijk ben ik de domme gans. In alle voorlichting op sites en in de krant werd dat stukje informatie dat ik nodig heb net over geslagen. Ik heb met buschauffeurs gepraat, die de handleiding in de binnenzak hadden, maar daar stond het zelfs niet in. Ik mocht meezoeken.
Ondertussen brandt mijn kaart in mijn jaszak, is er al €0,02 van mijn rekening afgeschreven als verificatie, maar heb ik vanmiddag weer een nieuwe strippenkaart gekocht. Wie weet zijn de Friezen toch beter in het vasthouden van de oude tradities dan het voorlopen met nieuwe zaken.

Herfst

We liggen niet op het Starteiland. Tot voor afgelopen donderdag was dat wel het plan, de zeilers die volgend jaar met elkaar gaan zeilen zouden de kans krijgen om voor het eerst met elkaar te varen.
Maar de meeste weermannen hadden het goed en er staat een flinke wind deze zaterdag. Niet dat mijn mannen dat niet aan kunnen hoor, zij hebben al vaker gezeild met een hoop wind, en niet onverdienstelijk ook, maar de meesten houden niet van wind.
Dus kijk ik naar buiten vanuit onze warme woonkamer. Ik heb de Leeuwarder uitgeplozen, de houtkachel snort en zo nu en dan valt er wat creosoot naar beneden. Na een wijntje val ik spontaan in slaap met "the long way down" op de achtergrond.
Nog twee weekendjes zeilen, de training van dit weekend volgende week of de week daarna en de herfstwedstrijden het laatste weekend van de herfstvakantie. Weet je, ik denk dat ik er wel aan toe ben.